Σε μια περασμένη μισή ζωή, όταν πολλοί δεν έχουν πια τη ζωή τους, ανακαλύπτουμε ότι το "υπόθεση" αντικαθίσταται από το "φόρος" που δεν είναι γνωστό, σε μια δύσκολη στιγμή... όπως κανείς δεν μας αγαπάει, αλλά επειδή όλοι έχουν τα ίδια πράγματα, πρέπει να φροντίζουν το ίδιο. Ο άνθρωπος δεν αρχίζει να μιλάει καθημερινά, αλλά γνωρίζουμε ότι είναι ακόμα ζωντανός, όχι όπως ήταν και πριν, και αυτό είναι... η πραγματική ζωή των ενηλίκων, πολλές σχέσεις που δεν έχουν προγραμματιστεί, επειδή σε αυτή την ηλικία, ο "χρόνος" γίνεται κάτι πολύτιμο, κάτι που δεν ανταποκρίνεται πλέον στην καρδιά, σε κάποιες μέρες που επιστρέφουμε στο δωμάτιο, νιώθουμε ότι ο χρόνος μας είναι πολύ ήσυχος... Απλά ρωτώντας "Πώς είναι σήμερα" είναι αρκετό, είναι ένα δώρο, πόσο πολύ δεν θέλουμε τον "μεγάλο κόσμο" θέλουμε να έχουμε ακόμα "μεγάλο κομμάτι" και να μην πεθαίνουμε, γιατί όλοι μας έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε, αλλά αν κάποιος δεν έχει το "κατάστημα"