Έβροχε πολύ από το βράδυ, και η αστραπή έσπασε μέχρι το κτίριο του κοντέκτου να ανατινάξει. Κάθομαι στο καναπέ, κρατώντας ένα ποτήρι κόκκινου κρασιού, ενώ εκείνη στέκεται στο παράθυρο και βλέπει τη βροχή να ρέει με αργά ρυθμό.

Βρέχει έτσι... ζεστά είναι... Μιλεί απαλά και με κοιτάζει με τα μάτια που γνωρίζουμε.

Χαμογέλασα, κατέβασα το ποτήρι μου, περπάτησα από πίσω και την κατεβάστηκα πάνω στο γυμνό ώμο μου, με το άρωμα του κρέμου της, με το αρωματικό της μείγμα, με έκανε να ξεμυρίζομαι αμέσως.

Προς τα πού είναι ζεστό; Σιγοκίττωσα στο αυτί μου, γοργόμουν προς τα κάτω στα άκατα πόδια μου.

Με το πρόσωπο της να με φιλάει, με τα χείλη της να είναι υγρό, με το κρασί να είναι σε αέρα, με τα πόδια της να με δένονται με φιλικό τρόπο, με τα χέρια της να το φιλάει στο ντουλάπι του παντελόνι του.

Εδώ... είναι πολύ ζεστό, είπε με χιουράκια, πριν γονατίσει σταδιακά μπροστά μου.