Een bar in de buurt van een schilwinkel die op vrijdagavond was afgesloten om te gaan zitten met een paar vriendelijke, ontspannen vrienden na het werk, maar uiteindelijk kwam ik bijna thuis bij twee uur met een verscheurde klink en nog veel nieuwe herinneringen omdat ik een klein dingetje had dat me niet kon laten voelen als een bar, maar wel terug ging naar mijn kindje uit de jaren 90 in één nacht.

We zijn omstreeks drie uur bij de kleine, maar grote winkel gekomen. De winkel is in een appartement en het lijkt op een bekende vriendschappelijke bakkerie. 's Middagavond was dit gewoon een bakkerie, maar na twee uur begon de lamp aan te werken. Het hele restaurant veranderde plotseling naar een andere wereld.

Het mooie van een solo-bar is dat het niet alleen oud speelt, maar ook voelt alsof toen nog hier voorop zit als de zangeres binnen enkele seconden gaat en geluiden uit verschillende tafels plotseling luid gaan. Alsof iedereen ermee eens was dat we nu samen moeten zingen, dan niet zomaar zitten luisteren.