Rahsia Atlovpas, kes yang tidak dapat diselesaikan pada malam yang sejuk pada 1 Februari 1959 Sekumpulan penunggang gunung Rusia sembilan beramai-ramai berkhemah di atas bukit salji berhampiran terowongan Atlov di Ural, langit di atas kepala ular berdering, hanya bunyi angin yang kuat yang berputar melalui tenda dan pokok-pokok yang sejuk tanpa bau yang bergelombang ketika itu, tidak ada yang tahu mereka akan menjadi sebahagian daripada kisah misteri dalam sejarah moden.Pada waktu pagi, kem ditemui tent terpecah dari bahagian dalam seolah-olah orang dalam terpaksa melarikan diri dengan cepat di tengah ribut salju.Mengeti-menti mayat pendakiannya ditemui berkeliaran di seluruh kawasan, ada yang telanjang di dalam salji, mata yang kaku dengan ketakutan, dan beberapa mayat mengalami kecederaan kepala yang teruk seperti kerongkongan pecah, alis berwarna, dan lidah hilang tanpa jejak haiwan atau penjahat.Pemerintah Soviet pada masa itu menyimpulkan bahawa kemalangan kereta jatuh adalah penyebab kematian, tetapi daya pukulan yang dikatakan sama dengan kemalangan kereta, yang juga tidak seimbang dengan kadar tinggi yang dilaporkan oleh laporan-laporan yang beredar, walaupun beberapa kajian sains dan sains telah menubuhkan jumlah yang baru, tidak pernah ada bukti hidup di sekitarnya sehingga masa itu.Bertahun-tahun kemudian, ketika teknologi yang cukup canggih, pasukan penjelajah kembali ke tempat yang sama dengan drone dan inframerah, tetapi tidak menemui bukti baru malam ini, dia masih misteri, bunyi angin yang melintasi puncak dan bunyi teriakan masa lalu di dalam angin sejuk itu sentiasa disembunyikan sepanjang masa, setiap kali para penjelajah pergi ke gunung, mereka sering mengatakan bahawa mereka berasa seperti ada yang memerhati mereka walaupun dalam mata ribut tidak ada yang melihatnya, yang merujuk kepada sumber Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Dlovlov_Pass_incident_Dlov (https://www.lovet.org/my/photos/dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet_history-dlovet-history-dlovet-history-dlovet-history-dlovet-history-dry-dlovet-history-dry-dlovet-history-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry-dry